Composed upon Westminster Bridge, sept. 3, 1802
I wandered lonely as a cloud
Lucy Gray or Solitude
She was a phantom of delight
We are seven
Ik dwaalde eenzaam maar wat rond
Dreef als een wolk met winden mee
Toen ik mij plotseling bevond
Vlakbij een mooie bloemenzee
Ze reikte ver, langs bos en meer
En danste, wuifde heen en weer
Ononderbroken bloemenpracht
Die heel het vergezicht bestreek
Als sterren in een held’re nacht
Schier eindeloos daar langs de kreek
Tienduizend in een oogopslag
Die vrolijk deinden daar die dag
De bloemen golfden als het meer
Maar wonnen van het waterspel
Voorwaar een dichterlijke sfeer
Een fonkelend en fraai duel
Ik sloeg het gade maar bedacht
Niet welk een rijkdom mij dit bracht
Want vaak als ik mij op mijn bank
Gedachteloos heb neergevlijd
Zie ik ze voor me en zeg dank
Voor deze gift van eenzaamheid
Mijn hart herinnerend geniet
Als het die bloemenzee weer ziet
I wandered lonely as a cloud
That floats on high o'er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host, of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.
Continuous as the stars that shine
And twinkle on the milky way,
They stretched in never-ending line
Along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
Tossing their heads in sprightly dance.
The waves beside them danced; but they
Out-did the sparkling waves in glee:
A poet could not but be gay,
In such a jocund company:
I gazed - and gazed - but little thought
What wealth the show to me had brought:
For oft, when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.
Het copyright van de oorspronkelijke song berust bij de tekstschrijver.