A summer night
As I walked out one evening
At the party
Bird-language
Few and simple
Foxtrot from a play
Funeral blues
If I could tell you
Law like love
O tell me the truth about love
O what is that sound
Our bias
The more loving one
Their lonely betters
Twelve songs VIII
Het zacht geroezemoes klinkt rijmloos voort
En toch is het geen proza wat je hoort
Bij alles wat men monotoon bespreekt
Is wederzijds vertrouwen dat ontbreekt
En wie erbij hoort, hoog wordt aangeslagen
Doet, als je maar goed luistert, niets dan klagen
Je hebt het mis, ik ben geen open boek.
Ik ben mezelf, maar jij bent nog op zoek.
Wil er nou niemand luist’ren naar mijn lied?
Je hébt mijn aandacht, maar lang duurt dat niet.
Erken mij toch, ben ik niet wonderschoon
Die hartekreet voert hier de boventoon
Maar eigendunk steekt zelfzucht naar de kroon
Unrhymed, unrhythmical, the chatter goes:
Yet no one hears his own remarks as prose.
Beneath each topic tunelessly discussed
The ground-bass is reciprocal mistrust.
The names in fashion shuttling to and fro
Yield, when deciphered, messages of woe.
You cannot read me like an open book.
I’m more myself than you will ever look.
Will no one listen to my little song?
Perhaps I shan’t be with you very long.
A howl for recognition, shrill with fear,
Shakes the jam-packed apartment, but each ear,
Is listening to its hearing, so none hear
Het copyright van de oorspronkelijke song berust bij de tekstschrijver.